شهریاری که نداند شب مردمانش

چگونه به صبح می رسد

گورکن گمنامی است

که دل به دفن دانایی بسته است.


من کوروش هخامنش فرمان دادم که بر مردمان

اندوه نرود .زیرا اندوه مردمان اندوه من

است و شادمانی مردمان ، شادمانی من.

 

بگذارید هرکس به آیین خویش باشد .

زنان را گرامی بدارید . فرودستان را دریابید

و هرکس به زبان تبار خویش سخن گوید .

 

گسستن زنجیرها آرزوی من است . ما شب را و بیداد را خواهیم زدود، زندگی را ستایش خواهیم کرد.

 

تا هست سرزمین من آسمانی باد ! که در او رودهای بسیاری جاری است .

ما دامنه ها و دشت هایی داریم دریا وار . رازآمیز ، سرسبز و برکت خیز ؛


باشد که تا هست از خان و مان مردمم بوی خوش و ترانه برخیزد .

مردمان ما شایسته آرامش وآزادی اند ، مردمان ما شایسته شادمانی و ترانه اند ،

مردمان ما شایسته دادگری و مهرورزیند .

 

وقتی توبیخ را با تمجید پایان می دهید، افراد درباره رفتار و عملکرد خود فکر می کنند، نه رفتار و عملکرد شما

 

پیش از آنکه پاسخی بدهی با یک نفر مشورت کن ولی پیش از آنکه تصمیم بگیری با چند نفر .


تنها راهی که به شکست می انجامد، تلاش نکردن است .

 

دشوارترین قدم، همان قدم اول است .

 

عمر شما از زمانی شروع می شود که اختیار سرنوشت خویش را در دست می گیرید .

 

باران باش و ببار نپرس کاسه های خالی از آن کیست.

 

من یاور یقین و عدالتم من زندگی ها خواهم ساخت، من خوشی های بسیار خواهم آورد

من ملتم را سربلند ساحت زمین خواهم کرد، زیرا شادمانی او شادمانی من است.

 

همواره نگهبان کیش یزدان باش، اما هیچ قومی را وادار مکن که از کیش تو پیروی کند وپیوسته به خاطر داشته باش که هر کسی باید آزاد باشد تا از هر کیش که میل دارد پیروی کند.

 

فرمان دادم بدنم را بدون تابوت ومومیایی به خاک سپارند

تـا تـکــه تـکــه ی بـدنـم قـسـمـتـی از خـاک ایـران شــود

 

دروغ گویان

تنها بر گورستان مردگان و خاکسترزار خاموشان

حکومت خواهند کرد

 

او که شادمانی مردم را نمی خواهد از ما نیست

او برده ی بی مزد اهریمن است

 

دستانی که کمک می کنند پاکتر از دستهایی هستند که رو به آسمان دعا می کنند.

 

خداوندا دستهایم خالی است ودلم غرق در آرزوها یا به قدرت بیکرانت دستانم را توانا گردان یا دلم را ازآرزوهای دست نیافتنی خالی کن

 

اگر میخواهید دشمنان خود را تنبیه کنید به دوستان خود محبت کنید.

 

آنچه جذاب است سهولت نیست، دشواری هم نیست، بلکه دشواری رسیدن به سهولت است .

 

وقتی توبیخ را با تمجید پایان می دهید، افراد درباره رفتار و عملکرد خود فکر می کنند، نه رفتار و عملکرد شما .

 

سخت کوشی هرگز کسی را نکشته است، نگرانی از آن است که انسان را از بین می برد .