زندگــــی زیبـاســـت چشمـی بـاز کـن

 
  گــــــــــــردشـــی در کوچــه باغ راز کن

 
 
  هــر که عشقش در تماشا نقش بست

 
  عینک بد بینی خــــــــــــود را شکسـت

 
 
  علــت عـاشــــق ز عـلتــها جــداســـت

 
  عشق اسطرلاب اســـــــــــرار خداست

 
 
  من مـیــــان جســـمها جــان دیـــده ام

 
  درد را افکنــــــــــــــده درمـان دیـــده ام

 
 
  دیــــده ام بــر شـــاخه احـســـــاســها

 
  می تپــد دل در شمیـــــــــــــــم یاسها

 
 
  زنــدگــی موســیـقـی گنـجشـکهاست

 
  زندگی باغ تماشــــــــــــــای خداســت

 
 
  گــــر تـــو را نــور یـقیـــــن پیــــــدا شود

  می تواند زشــــــــــــــت هم زیبا شــود

 
  حال من، در شهر احسـاسم گم است

 
  حال مــــــــــن، عشق تمام مردم است

 
  زنـدگــی یــعنـی همیــــــــن پــروازهــا

 
  صبــــــــــــــح هـا، لبـخند هـا، آوازهـــا

 
  ای خـــــطوط چهــــره ات قـــــــرآن من

 
  ای تــــــــــو جـان جـان جـان جـان مـن

 
  با تـــــو اشــــعارم پـر از تــو مــی شـود

 
  مثنوی هایـم همــــــــــــه نو می شـود

 
  حرفـهایـم مـــــرده را جــــان می دهــد

 
  واژه هایـم بوی بـاران می دهـــــــــــــد
 
  
 
 شعراز: مولانا